Bawer Yoyler

Serda Selaheddîn Gingimî, di sala 1945'an de, li navçeya Mûşê Gimgimê, ji dayîk bûye. Di salên 1955 - 1965'an de li Milazgir û Kopê, li bal seydayên wekî  Seyda  Muhemmed Sadiq û Seyda Îbrahîmê Exdadî, Mele Zekiyê Xicîtan, perwerde dibîne. Her wiha li bal gelek melayên li der û dora Mûşê ders digre û perwerdeya xwe ya medreseyê diqedîne. Di sala 1967'an de, hê (22) salî ye jiyana xwe ji dest dide. Helbestên Serda Selaheddîn Gimgimî ji tîpguhêziya erebî ji bo kurdî ji alîyê melakî ve tên kirin.

Rêzdar Selaheddîn jî di temenê xwe yê ciwantiyê de, wekî gelek wêjenûsên kurd ên navdar, axîn û hewara xwe, ji bo azadiya welat, bi helbestên xwe  aniye ziman.

Kesayetiyên ku Selaheddîn Gimgimî naskirine wiha dibêjin!..

Seyda Celaleddîn Yoyler: 

“Ji hêlek va ez pir dilxweş bûm bi helbestên birayê ezîz Selaheddîn ji hêlek din va jî, ji ber koça wî ya bi dilêş û xembar ez pir xemgîn bûm û dibêjim bila ew bi dilovaniya Yezdanê pak şad be.

Dixwazim bibêjim, min rehmetî rêzdar Selaheddîn gelek caran li bal Seyda  Muhemmed Sadik didît û pir jî jê hez dikir. Dema ku rehmetî li bal Seyda Muhemmed Sadık dixwend ,ez bi temen gelek jê mezintir bûm û melayê gundê xwe bûm. Rihmetî şevek bû mêvanê min. 

Gava  Selaheddîn  wefat kir  digel gelek hevalan em  çûne Gimgimê sersaxîya wî. Hem jî min li wir rihmetiyê Mehmûd Beg(Kurê Xalid Begê Cibrî) jî zîyaret kir.Niha  jî wêneyê wî û Mehmûd Beg di nav lewheya wêneyên min daye.”

Seyda Kerem Soylu:

“Di jiyana min de ji seyda û feqiyên navdar û qedir bilind ên ku min dîtin,  yek ji wan  Selaheddîn Gumgum bû. Bi baldarî wê demê di nav medreseya Kurdî de taybetiyek rehmetî hebû ku tu keskî xwe negihandibû wê mertebe û rûmetê.

 Ew navdarî  bi vekirî  şopandina şopa fîlozof  Ehmedê Xanî û Seyda  Cîgerxwîn e. Bi vekirî sîyaseta Kurd û Kurdistanê ye. Lewre van herdû hozan û qedirbilindan bi wêrekî helbestên xwe tev da ji bo Dîlbera Xwe ya Kurdistan de  gotine. Lê gelek mixabin mirinê  wek mar pê ve da û ew bê miraz rê kir.                                                                     

Dema ku Kek Selaheddîn li Dignûga Melazgirê li cem Rêzdar Seyda Mihemed Sadiq  dixwend, me gelek hevaltî pê re kir. Em diçûn cem wî, ew jî dihat Medreseya Nordînê cem me.Temenê min û wî yek bû. Wî di qada helbest û hozantiyê de em gelek ji para hiştibûn. Herwisa ji temamî seyda û feqiyên wê demê  zirektîr .Di qada serkeftina  xwe ya helbestê de zêde pêşdeketibû. Ew wek mucîzeyek bû.  Lê mixabin ew gelek zû di temenê xwe yê heyf de çû ser dilovaniya xwe da. Ewî jî wek bi sedan hozan û hunermendên gelê Kurd, derbarê Dildara xwe de got  û bê mexsed û miraza xwe  ji dildara xwe qetya,  koç  kir û çû ser dilovaniya xwe. Xweda bi dilovaniya xwe ewî şad bike. Ew kesayetiyek  qedir bilind û bi rûmet,  bê xwedî çû.

Bi rastî ne seyda û hevalbendên wî yên medreseya Kurdî , ne jî malbata wî lê xwedî derneketin. Heke îro jî lê xwedî derneyên ew tişta heri girane.                                       

Li Dignûgê li beldeya melazgirê dema ku ez diçûm cem wî, helbest û destnivîsên xwe ravayî me dikirin. Bi destxetek  xwe yê gelek awerte û bedew helbestên xwe li ser kaxezên herî bi qelîte dinivîsîn. Tu demê nedixwest ku ji wan nivîsên xwe biqete û wek zêr ew diparastin. Em îro difikirin ku di  hedê zatê xwe de ew ji zêr jî bi qîmettirbûn.  Çend heb defterên bi qab û gelek bedew de nivîsibû. Windakirina rêzdar Selaheddînê Gimgimê çiqas bextreşiyek mezin bû. Bi rastî telefbûna wê xezîneya ku ji nav dil û hinavên wî derket, ew huner jî ew qas bextreşî ye. Lê me guman heye ku malbata wî temamî helbestên wî yên di nav gel de û gotinên wî yên di sigande di demek nêz de temama bicivînin û tomar bikin, çapkin. Hêvî heye ku kesayeta seyda û hozanê hêca û rêzdar Selaheddîn Gumgum derê nav arena alemê. “ 

Nimûneyek ji helbestên Selaheddîn Gimgimî

CEJN

Siba cejnê li dergâhê me yar nîne nizam bo çi

Gelek keyf û gelek şahî, me par nîne nizam bo çi

Dixwest karê me zewq û ken, sema û reqs û govend ba

Dixwest em jî biban rewşen, me axîn e nizam bo çi

Dibînim xelq dikin şâhî, dikin cejnê bi hev pîroz

Dikin zewqê li her cahî, me dil kîn e nizam bo çi

Me dil wek kozikê ârê, di şew'te mislê tendûrê

Di şûna gul di dest xarê, me her şîn e nizam bo çi

Hemî dunya hemî âlem, bi kêyf û îşwe nin vêkra

Ne cejnêm hem ne sersalêm, me tişt nîne nizam bo çi

Tu wek tîrek ji agir bû, dilê Serda xisar çêbû

Dijê me tim li me pir bû, me nedîne nizam bo çi

Dignûg (Milazgir), 20.02.1965

Wezn: Me fâ î lun / Me fâ î lun / Me fâ î lun / Me fâ î lun

Têbiniya fotoyê: Serda Selaheddînê GIMGIMÎ (Li ser piya ) digel Kurê Xalid Begê Cibrî  Mehmûd Beg