Mem Mîrxan*

Hefteya borî ji her kesî dûr û bêyî çapemeniyê wekî Şanoya Şaredariya Bajarê Mezin a Amedê me li Zindana Amedê şanoya kurdî pêşkêş kir. Ez ne şaş bim, serê salê bû ji girtîgehê bi îmzeya Leyla Guven (Şaredara Wêranşarê ku niha di zindanê de ye) daxwaznameyek ji me re hat. Di daxwaznameyê de dihat xwastin ku şanoyeke kurdî bê hepsê da ku girtiyên azadiyê karibin li şanoyek kurdî temaşe bikin.

Me tavilê bersiva daxwaznameyê da. Di wê demê de 2 lîstikên me yên berdest hebûn . Şanoya “Hamlet” û ya “Xulamê Du Xwedî”. Me her du lîstik xistin CD’yan û tevî erêkirina Şaredariyê ji Dozgeriya Komarê re şandin.

Di navberê re gelek dem derbas bû. Heta ku destûr derket em gihîştibûn 26’ê pûşperê. Lê bila be, ji bo rojeke wisa dîrokî mirov dikare salekê jî bisekine. Roj hat me dekor , alavên ronahiyê û cil û bergên lîstikê bar kirin û berê xwe da Zindana Amedê.

Wekî her amediyekî ez jî gelek caran ji bo hevdîtinan çûbûm wê girtîgeha ku hîn dengê Kemal Pîr tê de olan dide. Çi dibe bila bibe, di ser re çiqas dem derbas dibe bila be, hê Mazlûm Dogan bi berxwedana xwe ya bêhempa di hucreya xwe de ye, stranên azadiyê dibêje. Agirên Çaran hemû dikê ronahî dike, û em li ber ronahiya Agirê Çaran dilîzin. Û hemû kesên di wê zindana Amedê de îşkence dîtine û şehîd ketine, mêvanên me yên rûmetê ne. Ew, bi rastî jî çarşemiya borî li ba me bûn. Bi taybetî heval Kemal Pîr heta ku jê dihat dikeniya, û li Esat Oktay dinihêrî û digot:

- Mêro ka te digot kurdî ne ziman e, ka te digot, tirkî biaxive pir biaxive. Binêr tovên şoreşê zîl da û xwe gihand vê salona sporê ku te di vir de bi me îşkence dikir. Binêr em bi kurdî diaxivin, û pir jî diaxivin.

Helbet di vê roja dîrokî de mirov nikare hemû hestên hatine jiyîn binivisîne.

Ji bo jinên azad jî hewce ye em çend gotinan bibêjin.

Ew jinên ku me di têkoşîna rizgariya gelê kurd de her tim li pêş didîtin, bêyî ku em deriyê azadiyê li wan vekin, me deriyên hunera kurdî li wan vekirin. Bi qasî 3 saetan em li ba hev man. Ji her tiştî û li ser her tiştî em axivîn. Hêvî û baweriya wan gelek mezin bû. Bi xweşikbûneke azad em bi hev re bi “Xulamê Du Xwedî” û fen û fûtên wî keniyan. 

Û me nîvê kenê xwe li Zindana Amedê hişt.  Heta ku hemû Jinên Azad  û hemû girtî dernekevin em ê nîvçe bikenin.

Kunyeya lîstikê:

Nav: Xulamê Du Xwedî

NIVÎSKAR: Carlo Goldonî

DERHÊNER: Ruknettin Gun

WERGER: Zana Jarr

SÊWIRÎNERÊ DEKORÊ: Serdar Geren

SÊWIRÎNERÊ KOSTUMÊ: İsmail Oyur

SÊWIRÎNERÊ RONAHIYÊ: Bayram Can

SÊWIRÎNERA AFÎŞÊ: Bahar Demirtaş

LÎSTIKVAN: Yavuz Akkuzu, Leyla Batgi, Elvan Koçer, Rêzan Kaya, Ozcan Ateş, Şahabettin Dag, Bora Çelik, Kemal Ulusoy, Vural Tantekin, Şehmus Acarcan, Hamdusena Ozbey

MIJAR: Xulamê Du Xwedî, cîhaneke ku di nav de “nirxê” herî qedirbilind pere ye, têkilî li gorî pereyan şêwe digirin û evîn jî tên kirîn û firotin radixe ber çavan. Ne pêkan e ku mirovên sînorên wan tenê li gorî pereyan diyar dibin xwe, mejiyên xwe û giyanên xwe biparêzin. Pisûlaya pereyan kîjan hêlê nîşan bide evîn diçin wê hêlê, evîn bigihîjin hev jî, yê serketî her ew e. Dereweke ku tenê ji bo “berjewendiyan” hatiye kirin jî dikare her tiştî biguherîne, di herikîna jiyanê de diyarker bibe. Jiyan bi awayekî ji awayan dibe derew bixwe, mirov xwe di nava xirecira cîhaneke ku bi pereyan hatiye ristin de dibînin. Di vê cîhana dîn û har de tiştê ji mirovan re mayî tenê ew e ku bibin parçeyeke vê pergala hatî afirandin; qada wê diyar e, hê di destpêkê de hatiye pênasekirin.

*Serokê Daireya Çand û Turizmê ya Şaredariya Mezin a Amedê