Fêrgîn Melîk Aykoç 

Xopana Xembaşê bişewite wa bi dar e
Gulek xifşinî çilmisî, dayîk hawar e!

Em bêjin: "Wî dayê!.. Wî bavo!... Wî li min!... Wî dinyayê!.." Em kîjan biwêjên şîn û şîwanê ji bo daxistina kewca êşa dil, li pey hev rêz kin? Yan em bi jana dil tenê têkin hawar? Hay hawar!.. Yan jî em bêjin: "Gulekê ji gulistana Kurdistanê pekiya rûçikê asûmanan!"

Carna peyv têr nakin ji bo vegotina êşekê!.. Mirov li baneşan û awazên dil zerandinê digera. Car jî heye, mirov newêre di ser wê êşê re axînekê jî bikişîne, dibe ku dil û kezêvên mirovan vê re bi dînamîtên tîrên êşê biteqe! Ma kê dikane xwe di cihê dayika perçeyên laşê keça xwe di pêşa xwe de civandiye, rabibîhîse? Gelo mirov dikane ji dûr ve wê êşê, wê hest û axîna wêranbûyî wekî tivancekê ji tîra sotinê di dilê stûna giyana xwe de hîs bike? Pirsên wiha jî, giyan ji mirovan distîne.

Ew hê xifşa karezal, hê guleke nûvedayî, hê hêviyeke bê hay, nefeseke jiyanê bû, bi xwezayê re dikeniya. Ew hê bi daxwaza fêrbûna rastiya vê cihana bêbext û xiniz dikesirî! Ew bi pembelûskan re bûbû heval, baz dabû, dereng ketibû! Ew hê birçî bû, dayika wê, dê jê re miqarne çêkira! Dê wê zikek têr bixwara li pey jî, serê xwe daniya ser sîngê dayika dilperitî, hezkirin û mirovbûn binasiya!

Mirovbûn? Ma gelo mirovbûn maye? Yan hîç nebû ku bimîne? Eger heba dê li hember van cinawiriyan peqînekê pêkhatiba! Dê kor jî ba dengê parçebûn û hawara dayika bi jana dil “Wayê wayê! Kêyneka min wayê!” digot, bibihîsta! Kerr jî ba, dê bêhna barût û xwînê bigirta! Pozxitimî jî ba, dê wê êşa wê dayika dilê wê ya wekî gihayê kode pişirî rabibihîsta! Na! Na mirovbûn hîç nebû, wê nebe jî!...

Qîjayîş û hawar a, Vengî yêna
Vengî çîçega wusarî  zerê gan a
Goniya surî zêy  varanî varena
Şîn û şivar e,  mayê berbena

Bêjî û sadîstên wijdan cengîzî, dil faşîst, kar xwînxwarî, wijdan nêm û kêm, nijad cinawirên bi harbûna kronîk wekî qimil û vampîran hêwirîne li bihuşat dilê min, jiyan herimandine, gul û kulîlk çilmisî. Dixebitin rojê jî tarî bikin, bi xirabiyên tariyê re têkevin pêşbaziyê. Ma hiştine ji aştiyê re tu rê? Çawa ku ji bo berjewendiyên qeyrana rojavayî, giyanên xwe bi xinizî, bêbextî bi şêlandina li ser xaka me bitêrînin. Mirov dibê, rabe, biteqe li rûçikên wan, êdî nemaye aram, sebr û dem…

Zarok; ferîştek, gul, destpêkirina jiyaneke nû;. Zarok pêşeroj, hêvî û garantiya netewe û gelen. Zarok stûna bextewarî ya malbatan. Zarok bêgunehî û bikuriya xwezayî, zarok nûvejîn, tezetî û gedeyî, zarok ronahiya çavên mirovahiyê. Meçilmisînin van kulîlkan hey xwînxwarino!
Êrişên li ser zarokan qest û têkbirina tevahiya netewê ye. Tenê yên ku hemû hest û giyana mirovbûnê windakirî, bi nijadperestiyeke kor programkirî, bê resenî û bêjî, yê ji xweşikî, aştî û mirovbûnê ditirsin, bi awayekî xwînxwarên hov êrîşên zarokan dikin. Rastiya kolonyalîstên li ser xaka me di bingehê xwe de hê ji vê şiroveyê jî xirabtir e. Ji rastiyên xwe yên vampîrî, di nava qirêjiya herî kirêt de lewitînê, ditirsin. Jî bêjîtiya xwe ditirsin. Ji laşên xwe yên genîbûyî ditirsin. Tenê tirsonekên wisa ji rastiya cihanê dûr êrîşê zarokan dikin.
Wê axîn û nifirên li pey vê kujêriya hovane dê vê neteweya wekî pîneyên qirêj bi hev ve kirî di nava xwînê de bifetisîne!

Ew xwîna pîroz ya li ser wê xakê reşyayî dê bi mîlyonan kulîlkên nû biafirîne! Hem jî bi stranên kurdî, bi hêviya kurdî, bi dilpakiya Ceylana giyan pak.

capanik51@hotmail.de

***

Nivîsên Fêrgîn Melîk Aykoç ên ku di Diyarnameyê de hatine weşandin:

- Ma em kurd kurdî dixwazin?

- Nivîskar û bêlayanî

- Şîrîn yan şêrîn?

- Mehîra rewşenbîrî

- Ziman û Têgînên Futbolê