Ji bo guhdarîkirinê:
Îsal, bo caran 10’an li Amedê Pêşangeha Pirtûkan tê lidarxistin.
Pêşangeha îsal, li gorî salên borî gelekî lawaz û kêmbeşdar pêk tê. Gelek weşanxaneyên kurdî û yên tirkî beşdariyê tê de nakin.
Hemûyan sebebên xwe hene û her kes jî li gorî xwe bi heq e. Ez ê nedim dû vê pirsê.
Heçî organîzasyonên mezin in, berî her tiştî ji bo di cihê civakê de cihekî ji xwe re çêkin û bibin xwedî kiyan, divê li gorî rê û rêbazeke bi ser û ber bên lidarxistin.
Heta niha 9 organîzasyonên pêşangehê pêk hatine, yek li biharê, yek li zivistanê, yek li serê payizê yek li dawiya gulanê… ev bê dîsîplîniya di warê pêkhatina fuarê ya cuda cuda dihêle ku ev pêşangeh di hişê vê civakê de cihekî cidî û muteber ji xwe re çêneke.
Ger 100 kes jî beşdar bibin lazim e îstîqrar di dema wê de, di rê û rêçikên wê de hebin. Hema bi “ettehiyatû çawa lêhatû” ev kar rûnane ser binyadekê.
Kêmasiya herî mezin ku em dibêjin “sal bi sal xwezî bi par” ji vê bê seroberiya organîzasyonê ye.
Ev yek.
Ya dîtir, mixabin her ku diçe em dibînin li meydana civakê prestîja kurdî tê xwarê. Erê, belkî hejmara weşanxane û kitêban zêdetir dibe lê prestîj her diçe sernişûv dibe û xwende ji kurdî sar dibin. Cî li kurdî teng dibe û însan xwe li dora agirê wî zimanî germ nakin.
Di fûarê de, roja ewil, tişta ber çavê min ket, her diçe prestîja kurdên zimantirk û xwe li edebiyata tirkî dikêşin bilindtir dibe. Meydan meydana babê Nado ye…
Tu dibêjî qey otorîteya navendî û otorîteya xwecihî dest û mil daye hev da ku stêrka kurdî di ser tirkî re geştir bikin û kurdî û kurdînivîsînê tenê wekî “xêr û minetekê” bo aksesuar di gerdena wê de bibînin.
Ev bazneyek psîkolojik e û yekser tesîrê li ser her demara vê civakê dike.
Kurdî dimire. Em hemû niha bi hev re şahidê vê mirinê ne mixabin. Û çi tiştek ji destê me nayê.
Mesele ne beşdarbûn û an beşdarnebûna çend weşanxaneyên kurdî bo fuara Amedê ye, mesele prestîjşikestina vî zimanî ye. Bahane her çi be jî di rastiyê de ser û sebeba beşdarnebûnê pêşêlbûna prestîjê ye. Kurdî mîna stêrkekê ji esmanî vî miletî dirije. Û cî her ku diçe ji tirkî re firehtir, xweştir û bi konfêrtir dibe.
Ez yek ji wan kesan im ku salekê hema bêje xwe li benda fûara Amedê digirim da ku belkî çend dostên kurdîhez bibînim, du kelamên xweş, ji hev re bikin lê îsal ez ê ji bilî roja ewil pê neavêjim nav fûarê.
Çimkî weşanxaneya me jî nehatiye wekî Avesta, Lîs, J&J û hwd.
Ez ê lomên weşanxaneyê nekim, ez dizanim ew “her dem mafdar” in. Dawiyê xwedanê aşî hesaba xwe çêtir dizane.
Bila canê wan sax be. Jixwe bazar “kesad” e. Hewce nake, mirov rûne û ji xwe re teşiya xeyalan bi ba de. Em dizanin, sebeb ne ez im ne jî ew… Sebeb, çimkî stêrka kurdî li esmanê me dixurice, em neferên dawîn ên vî sengerî ne. Sibero, dê di dateyên hişê çêkirî de şopên zimanê me bimînin.
Em ê tev bi hev re xwe “adapteyî” çerxa dinyaya nû bikin.
Hasilê gotinê, pêşangeh tenê bazarek e, derfetek e biçûk e ku nivîskar dikare tê de nefesê bistîne û wisa hest pê bike, ku qey ew jî karekî “qenc” dike. Lê ziman ne wisa ye. Her kêlî, her nefesgirtin, ew me û xwe li hev dihêçîne.
Ziman, nefesa me ye. Her kêlî…
Her peyva kurdî, çilkek wê nefesê ye.
Em ê li avê binivîsin û ji bo sîberan…
Em ê li xweliyê binivîsin û ji bo spêleyan…
Em ê wê li erdê nehêlin.
Kurdî, xwîna me ye.
.jpg)
