Cîhan ROJ

Civakên  paşdemayî, yên ji perwerdehiyê bêpar mabin û civakên bindest ji alî ferasetan ve dişibin goristanekê; însan hay ji hêlên xwe ên pêşdeketî nîn in. Ên hay jê hebin jî ji ber gelek sedeman, bi destê xwe, wan hêlên xwe difetisînin.
Feraset dişibe avê; heya hûn bêjin bingehîn e, xweş e lê ku însan nizanibe avjenî bike îhtîmal e ku bifetise. Her wiha wexta em av dibêjin golên gerînek jî bi bîra însan tê.
Hevsalekî min li gund hebû. Tişta herî piçûk û ji rêzê bi awayek wiha vedigot însan bi heyranî guhdariya wî dikir. Vegotina wî bi qasî nivîskarekî di dinyayê de nav dabe bi bandor bû. Ji ber ku xweş pê de diçû, vegotina xwe dixemiland, ji ber afirînerî û hilberînê wekî paşgotin ji bo wî, derewçîn, digotin!
Ger wî însanê bi zimanê xwe perwerde bûya, rê li ber bihata vegotin wê îro roj taca edebiyata me bûya.
Hin kes jî hene hay ji ferasetên xwe hene lê bi awayek nav nadin, di nav bêdengiyekê de dimînin. Ji bo vê rewşê jî ez ê mînakekê bidim. Jiyan(Heyatî)yek ji wan kesan e ku wêneyê gelek xweşik saz dike. Bi salan e ez wî dinasim. Ne kes û sazî karibûn xwedîtî li wî bikin ne jî wî xwedîtî li xwe kir!
Gelo haya çend weşanxaneyên me ji Jiyan heye? Hema ji bo bergên pirtûkan. Gelo Jiyan di bîra kî de ye ku pêşangehek ji bo wî bê lidarxistin. Gelo Jiyan ji bo çi di wî halî de ye û ferasetên xwe difetisîne.
Feraset bi tenê ne bi aîdî şexsan in, her ku ew bi şexsan re hebin jî mafê însanan heye ku hêvî û pirsan ji wan bike.

cihanacirokan@hotmail.com