Bi Dilawer Zeraq re li ser pirs û pirsgirêkên weşangeriya kurdî...

Diyarname

Bersiv: Di şert û mercên ne guncan, çetin û dijwar de.

Bersiv: Ji bo afirandinê, kar û xebateke geş û boş divê, lê belê ji ber xayle û kefltûlefta aborî û debarê, pirsgirêka sereke têrnekirina wext e ku rê nade ku bi tenê li ser afirandinê bifikirim.

Bersiv: Na xêr! Ji ber kesadbûna bazarê, berhem çi qas xurt be jî, ji ber tirs û gumana mafdar a weşangeran a li ser belavnebûna pirtûkan û xesirîna ji pereyan, berhema xwe bi dilekî rihet nikarim çap bikim.

Bersiv: Heta niha min di hemû behremên xwe yên ku çap kirine de, bi weşanxaneyê re li ser kaxiz ji bo çapê peymana telîfê vebestandiye.

Bersiv: Weşangeran wekî telîfê hejmarek pirtûk dan min û wan ji min xwestiye ku ji bo belavkirina pirtûkê alîkarî li wan bikim. Û min kiriye jî.

Bersiv: Belê min stend, hejmarek ji pirtûka xwe ya çapkirî, lê ne pere.

Bersiv: Li gorî weşanxaneyan rengê vê qîmetdanê guherî…

Bersiv: Der heqê vê yekê de ne xwedî agahiyeke têr û baş im.

Bersiv: Em li pirtûkên ku reklama wan tê kirin jî binêrin, em ê bibînin ku reklamên pirtûkên kurdî wekî bayê li kevir xistî ye, tu bandor û kartêkê li kurdan nakin…

Bersiv: Belê carekê roja îmzeyê hat çêkirin, çend caran jî çalakiyên sohbetê hate li dar xistin.

Bersiv: Na xêr, bi qasî ku dilê mirov lê spî bibe, naynin cih. Lê bi qasî ku ez dizanim weşanên LÎS hewl dide ku di hemû waran de xebatên edîtoriyê bike. Û her wiha jî redaksiyon. Ji ber ku her kes zimanê kurdî li gorî xwe jê fam dike û dizane, hem redaksiyon hem jî tashîh ketine nava hev. Tew hin weşanxane hene, tenê li bayê serê xwe diçin û qaydeyên ku ji %95 kurdan li hev kiriye jî, bi cih naynin.

Bersiv: Na xêr! Tiştek wisan ne babet e.

Bersiv: Çawan ku pirsgirêk zincîreyî ye, çareserî jî zincîreyî ye. Ger kurd di kurd(î)bûna xwe de ji xwe re durist bin, -ne dûrû bin- ne hewceyî tiştekî ye. Jixwe ew ê hewl bidin, bixebitin û ha te dît di çend salana de wêje jî xurt bû, rojnameyên rojane yên kurdî jî zêde bûn û diya me her sal lawek anî!

Bersiv: Her pirtûka kurdî ku min karibûye xwe bigihînim min kiriye û xwendiye –ku tu bala xwe bidiyê, ez nabêjim pirtûka ku gihaye ber destê min; ji ber ku di roja îroyîn de xwînerên kurdî bêgav in xwe bigihînin pirtûkan-.

Bersiv: Rewşeke ecêba ecêban e, rewşeke trajîkomîk e!

Bersiv: Carekê pirsgirêka sereke bikaranîna zimên e: Ji ber ku, ji bo geşedana wêje û nivîsbariya kurdî divê serê ewil zimanekî standart û hevgirtî ya nivîskaran hebe, da ku xwîner di xwendinê de zehmetiyên ne hewce nebîne. Lê mixabin ev qas sal derbas bûne, hem li çar aliyên welêt, hem li Ewropa û Ermenistanê û hem jî di malperên internetê de ev qas pirtûk û kovar û nivîs têne weşandin, hin nivîskarên kurdî hene ku tevî barê êzingê xwe li hespa xwe siwar bûne û jê danakevin.

Her wiha, di nav nivîskarên kurdî de xwendin negihaye ast û radeyekê: Ji ber ku nivîskarên kurdî hê tê negihîştine ku her nivîskar berî her tiştî xwînereke/î baş e û xwendin ji bo nivîskar wekî nan û av e. –her kesî/ê nivîskar dikare xwe ji van gotinên min bêrî bike û xwe jê bişo- Ji ber wê yekê jî, gava pirtûka me diweşe, em xwe amadeyî kêfxweşiyeke bêhempa û bibaskbûnê dikin (ji ber ku di xeyala me de çapa duyem, sêyem a pirtûka me heye), lê mixabin piştî demekê em bala xwe didin hejmara belavbûna pirtûka xwe, hejmara belavbûnê ji hejmara nivîskarên heyî pir û pir kêmtir e. Îcar fîska me sar dibe, kêf li me dişeriqe, em serqûnkî rûdinên (û em bi serhişkiyeke kurdewar nayînin bîra xwe ku em jî pirtûkên nivîskarên din naxwînin).

Ez ê karibim van her du pirsigêrkan diyar bikim, ji ber ku ez ji nimandin û diyarkirina gelş û pirsgirêkan zêdetir, hez dikim ku serê xwe bi rê û rêbazên çareseriyê biêşînim. Helbet dê nivîskarên din ên hêja pirsgirêkên mayî raxînin darî çavan...

Bersiv: Baş e, em xweş dibêjin, lê biçêj napêjin. Konfederasyoneke ji nivîskarên kurdî pêk hatî, an jî PEN’a Kurd(î) dikare ew tiştên ku hûn dibêjin, kêm zêde çareser bike. Lê îcar ez ê ji we bipirsim: Gelo em ê azwerî, îhtîras, xirs û hêrs û daxwaza populerbûn û liberçavbûnê ya kesan çawan tune bikin ku bêyî bihevketineke gundiyane karibin bi hilbijartineke demokratiyane, serokê xwe û rêveberên xwe hilbijêrin û karûbarê xwe bimeşînin? Na xêr. Ji ber ku xuseteke me ya zikmakî heye: Gava em di malê de bi hev dikevin, ji bo ku em hê xurttir karibin lê vegerin û xweştir ava bikin em mala xwe naterikînin, em radibin malê bi ser serê endaman de hildiweşînin û Xelo xelas!

Ger ku kûsî çû ser darê û yekitiyeke bi vî rengî ava bû, tu cudatiya me û civaka me ji civaka Swîsre û Danîmark û Swêdê namîne…

Bersîv: Heyrana çavên we… Niha tiştek heye ku divê mirov nav lê bike. Li kîjan welatê dinyayê hatiye dîtin ku kilîta hebûn û serkeftîbûna nivîskarekî di destê siyasetvanan de ye û bi vebûna devê wan ev kilît dixebite? Na xêr!

Mixabin ku em nivîskar, hin ji me em dibêjin min ne xem e, hin ji me em dibêjin dar di destê wan de ye û ew bi kêfa xwe ne, hin ji me em dibêjin, ka ez jî ji vê geremolî û qerqeşûnê ji xwe re cih û miqam û payeyekê peyde bikim û hin ji me jî hevaltî bi xeyalên xwe re dikin dibêjin: ‘dê rojek bê, dê mirovên kurd bala xwe bidin nivîs û pirtûka kurdî, dê bazara me ya ku ji dema Xanî ve kesad e geş bibe û em ê ji bavê xwe de jî bêminet bin!’

Ez ji me hemûyan dipirsim; çend siyasetvanên me dikare navê deh nivîskarên kurdî yên ku ‘ne di nav xebata komele û siyasetê de ne’ tevî navê pirtûkên wan bijmêre û qala naveroka pirtûkên wan bike?

Dengê we nehat min, we got çi?

Mixabin ku bernameyên beşa kurdî yên Rojên Wêjeyan û Festîvalan, ji aliyê kesên ku di warê xwendewarî, nivîskarî û hunermendiya kurdî de (muzîk ne tê de), ne xwedî agah in û hay û bayê wan zêde ji vê qadê tune ye ve tên amadekirin. Ji ber vê yekê jî kêmasiyên ecêb û ne hewce derdikevin û ew ê derkevin jî…

Ka ji kerema xwe re vê pirsa min bibersivînin: ‘Gelo em ê bi vê qûşê çawan û kîngê bigîhîjin Mûşê?’