Her însan li ser xaka xwe û bi çand û kelepûra xwe dirûv û teşe digire. Ango her însan hinekî dişibe xaka xwe. Piştî demekê tu wî mecbûrî jiyana li ser xakeke din bikî, wate ev e ku tu dixwazî wî bikujî. Mixabin, bi hezaran kurd bi hinceta ewlehiyê ji axa xwe hatin dûrxistin, an mecbûrî koçkirina devereke din kirin. Yek ji van qurbanan jî ez bûm. Di sala 1989’an de berê min dan navçeyeke Behra Reş. Piştî çar salan min derfet dît ku vegerim ser axa xwe û ez hatim Semsûrê.
Min navê Semsûrê bihîstibû; ew bajarê qedîm û dîrokî bi mazûvanî û çanda xwe ya kurdewar ji min re hatibû gotin. Lê bi rastî min ev hêvî jê nedikir. Lewre Semsûr yek ji wan bajarê ku herî nêzî tixûbên çand û kelepûra tirkî bûn û dihate gotin ku bi zêdeyî maye di bin bandora vê çandê de. Pêlên asîmîlasyonê serdestî bajêr û çanda wê ya qedîm bû ye û reng û dirûvekî din daye vê herêmê. Hinek bi guman be jî min berê da wî bajarê ku ez dê nîvê emrê xwe li wir bibihurînim. Hê di roja ewil de vî bajarê henûn wekî dayikekê hembêza xwe ji min re vekir. Nişteciyên wê bi zimanê kurmanciya şêrîn diaxivîn û bi xwînşîrîniya xwe destên xwe raberî mirov dikirin.
Piştî xerîbî û derûniya min a bi wê hatî xerabkirin ev Kolika zarxweş ji bo min bû cihê seansên lixwemikurhatin û vejînê. Wekî lemê ku li ber tava tîrmehê bi rojan bê av mabe û paşê bi yek derbê were avdan her kêlîk ji ya din geştir û xweşiktir bûm. Wêrekiyeke ecêb xwe bera nav rehên demarên min de herikand. Spehîtî û bextewariyê deriyên xwe heta ser piştê ji min re vekirin. Ew nehwirîn, awaz û melodiya zimanê ku ruknê heyîn û hebûna min e li ber guhê min dan ber lotikan. Êdî wekî çûka bi firê bikeve rih û giyan û mêjiyê min wekî kaşifekî li kolan, kuçe, asîman, newal û çiyayên Kolikê dest bi rêwitiyeke derwêşane kir.
Berê her tiştî min dixwest ew axa ku apê Osman Sebrî rih, giyan, kesayatî, işq û takekesiya xwe jê deyn kiriye binasim û wan şifre û qodên vê xaka bi ber, ji hev veçirînim. Min ev jî ji bo xwe wekî berpirsiyariyekê didît. Lewre di nav helbestkar, wêjevan û şexsiyetên dîrokî de yê herî bandor li min kirî yek jî Apê Osman Sebrî bû. Ew Osman Sebrî yê bi tevahî emrê xwe diyarî vê xakê û rizgariya wê kirî û ji bo vê 18 caran hat zindankirin û li Grava Madagaskarê du salên xwe rizandî. Ew Osman Sebriyê danek têr deh danan zik-birçî…lê berxwedêr, dînemêr… Ew ê newêrekî û gelaciyên hevrêyên xwe ji ber tifaqê wekî nivîştekê di kevçika dilê xwe de veşartî. Ew ê wekî Prometûs her carî li ser xweliya xwe ji nû ve vejiyayî…
Çiyayê Nemrûdê; warê xwedayên dilpiyar, perestgehên olî, şaristaniya Komagenneyê, qada şerên giran… yek ji gewretir malê mirovahiyê…wekî pasvanê Mezopotamiyayê sedên salane bi heybeta xwe li ser piya ye. Paşê, Samsat (niha di bin bendavê de ye), pirîn û bi dehan qesr, qonax, keleh…
Encam; her bajar xwedî nasnameyeke taybet e û her niştecî mecbûr e bibe yek ji hêmanên wê nasnameyê.
Min jî wisa kir û hefsarê dil û giyanê xwe raberî wê kir…
.jpg)
.jpg)
