.jpg)
Bavê jê pirsî: ‘go kurê min tu ewqas digerî, bi hevalên xwe ve di nav kêf û şahiyan de yî, ka bêje min, çend dostên te yên jidil-samîmî hene’?
Kur got: gelek dostên min hene. Em bi hev re digerin, dixwin vedixwin, ez nahêlim ew destê xwe biavêjin berîka xwe. Çimkî ew bi min re gelekî jidil in, samîmî ne.
Bavê bi xwedan tecrûbe û ji hevalên kurê xwe bi şik û ji dilsoziya wan bi guman got: kurê min ka em carê jidilbûna dostên te bicerbînin.
Biçe yên bi te re canecan in, samîmî ne re bêje, min kesek kuşt, halê min xirab e, ka bi hawara min ve werin.
Kurê jidilbûna hevalên xwe gelekî bawer, dît ku yek canecanê wî jî bi hawara wî ve nehat. Bi rûyekî fedîkar hat cem bavê, got nehatin!
Bavê got li berxwe nekeve kurê min, qe nebe te fêhm kir,ku hemû yên roja fireh û berjewendiyê ne.
Bo dostaniya jidil şanî kurê xwe bike, bavê got kurê min, ka biçe gomê di nav pezî de nêriyê xez bîne serjê ke, goştê wî bike qelî û bi şûn ve bixe çerm û wî bixe tûrekî. Bîr neke, çend dilop xwîn jî bi tûrik de biçilkîne û bibe li mexzenê deyne. Û pişt re jî, biçe li filan gundî ji filan kesê ku yekane û tekane dostê min e re bêje, bavê min kesek kuştiye, gotiye bila nesekine xwe bigihîne min...
Dostê dilsoz ê bavê, çawa ku xebera xirab dibihîse tavilê dikeve rê tê mala dostê xwe yê jidil; ne dibêje te kî kuşt, ne dibêje te çima kuşt, dibê ka kuştî li ku ye? Bavê kurî dibêje, li mexzenê di tûr de ye.
Dilsozê rojên teng radihêle devê tûr, dibêje bidin pişta min, ez ê wî bibim com bikim.
Çîrok a jidilbûnê-samîmiyetê ye, dirêj bü, min kurt birî, bi kurtî di nav de çûm.
A berê wisa bû, jidilbûn-samîmiyet hîmê dostaniyê-mirovan bû.
Her çiqas, ku çîroka mînak a berê be jî, ku ew fedekariya bo dostaniyê li berê ma be jî, lê ew jidilbûn-samîmiyet pêdiviya her demê, her serdemê, her mirovî ye.
Ango, bila yek be bila jidil be, bila canecan be, bila durust be, ango bila samîmî be.
Mixabin, serdem serdema kapîtalîzma hov. şert û mercên mêtinger-dagirker li ser ferdên civakê ferz dikin pir giran û bi ser de jî, ew ferdê ku bi derfetên ‘efendiyên gewr’ hebûna xwe berdewam dike, jidilbûnê ji samîmiyetê pir dûr…
Di vê serdema ku kes bi pêçiya kesî ya kul de namîze, kî ji kê re dikare bêje dosto, were yê min kuştî veşêre, xwe bide ber barê min, doza min bixe pêşa xwe.
Jixwe, kes tiştekî wisa nabêje jî û naxwaze jî...
Jixwe, ji ber ku li vê erdnîgariyê ewil samîmiyet ji wateya wê hate bidûrxistin, samîmiyet bê samîmiyet hate hiştin û kuştin…
Ji lew, ku jidilbûn-samîmiyet wêrekî be, bêsamîmiyetî rûpoşê durûtiyê, newêrekiyê ye!
Ji çi sedemê? Ji tirsa desthilatê, ji tirsa windakirina derfetê-berjewendiyê!!!
Rêzdarekî gotibû: ‘mirovê şer bike azad dibe, yê azad bibe jî delal dibe’.
Bibore, dibêjim ne wisa ye birêzê min! delaltirîn mirov ê cîhanî ew kes e, ku him ji xwe re û him jî ji derdora xwe re jidil-samîmî û durust e ‘çi bi dostanî çi bi dijminahî’; bi mirovahiyê re, bi xwezayê re, bi hemû afirdeyên cîhanî re, bi aştiyê re, bi heval û hogiran re, bi evînê re, bi belengazan re, bi ketiyan re, li dijî hêzê li gel bêhêziyê, ango bi xwe re, ango bi ya/yê li hemberî xwe re… bêyî hesab, bêyî berjewendî û bêyî bendewarî,..
Jixwe bo kesekî/ê pêdivî bi kirinekê jî, bi qenciyekê jî, bi gotinekê jî nabe-nîne… lê, çi kar dibe çi danûstandin dibe, bes, bes bila bi awayê ferhengî be; jidilbûn, canecanî, samîmiyetî, dûrûstî çi cewherekî mezin e, ma ne!?
Xwezî hay jê hebûya, bi kuştina jidilbûnê re, bi hîçkirina rastiyê re, bi kirêtkirina pakiya re delaliya mirovî jî jidest çûye!
Xwezî li şûna hin kursiyan, hin payayan, hin etîketan nirxê jidilbûnê û durustbûnê zêdetir bûya li bal mirovan.
Hêngê, ev civak, ev ferdê ku parçeyek ji mirovahiyê ye, dê bi qasî helbestekê samîmî bûbûya, delaltir bûbûya…
‘ma pir zor e’???
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
