Hin nav û gotin û çîrok hene qet ji bîr nabin, hetan ku hûn rihê şêrîn bi xwe re bigerînin ew wekî morîkên şîn di nava bîranînên we de wisakî diçilwirin.
Her ku hûn li paşeroja xwe vedigerin di nava labîrenta hiş de hûn bi wan re laqayî hevdu dibin. Her çiqas hûn terka zarokatiyê bidin û rahêjin berpalên temenek hê li jortir û di şiverêyên ciwaniyê re biborin û bi dilek şikestî xwe bavêjin pozê çiyayê pîrbûnê jî morikên we yên serpêhatiyan di nava zilmata paşerojê de hê şayiktir û xweşiktir dibiriqin.
Carna bayek berbangê yan jî surek hingûra berêvarê moriyek dilivîne. Ew jî diçe li yeka din diqewime. Yek bi yek hevdu hişyar dikin. Pê re, di nava we de xurmîniyek, şingîniyek dest pê dike.
Dengêbêjê we hêdî hêdî destê xwe bi alî guh de radike û zirav zirav dilorîne.
Hûn dibînin ku hûn hê jî zarok in. Zarokek rûqermiçî, porsipî û ziknepixî... Bi çavên zuha, bi lêvên lerzokî hûn naletê li “feleka xayîn” dibarînin, wê feleka ku her roja xwedê li ber çavê we tiştin ji we didize û ne pêkan e hûn bikarbin xwe bi tayê wê ve berdin.
Dosteke dexsok e, her tim bi we dilîze, li ser asoyên we tevnên kêfxweşiyê li dar dixe, dilê we li nexş û nemûşên nebînayî dibijîne, hûn xwe davêjin derdawên wê, hûn dikin ku çokên wê ramûsin, lê ew bi lez li we dibore, xapînok e, hûn jî her dixafilin...
Bi destekê silavê li we dike, bi yê din xweşiya we didize.
Destekê wê di stûyê we de ye, yê din dûvpişkên kor bera berîka we dide.
Bi we re dikene, hûn bi diranên wê yên mircanî dixapin, lê qîlên wê yên bi jahrî di qirika wê de veşartî ne!
Kenê we ji ser rûyê we hildigire û wê dike bihayê xemgîniyek dîn!
Hûn her li benda mizgîniyek xêrê ne, lê ew refên teyrên mêrkuj bi ser we de dişîne û lehiyên xezebê li we radike.
Lê taca zêrîn a hêviyê li ser qoqê wê xweşik ediliye, destê we nikare jê sar bibe. Hûn nikarin rû jê badin.
Xwişka we ya bêyom e ew !
We çîrokek guhdar kiribû; zozan û meydanên bextewariyê di dilê we de ava bûbûn! Wê, qalik ji ser çîroka we hilanî û hûn hiştin li ser erdek rût î sîqalkirî, di bin we de hespên we kor bûn, yek bi yek ling lê şikiyan, hûn man li ber bayek fîzînbar. Ezê bipirsim ji we: Qonaxa mirazên we çiqas mabû dûr?
We pîreke êzîdî nas kiribû. Çavên wê şîn, biskên wê hinekirî bûn. Xizêmeke zîvîn li ser pozê wê, teqez bûkeke şeng bû di dema xwe de, lê îro felekê bedewiya wê di laş de pûç kiribû. Bi dû vê pûçbûnê re karesatek din nemerdî kir û herdu çavên şîn jî bi êgir da xwarin. Wê agirê ku bi xwarina gundekî sax têr nebû û hinên din dan rêzê! Ma ezê pirs nekim ji we: Bo çi hûn sed axîn nakin ji bo wê êzidiya Şengalê?
We ji yarekê hez kiribû; çavên wê jixweber kildayî. Porê wê wek guliyên şengebiyekê bi ser de didaşilî. Ku pencere vedikir û sînga xwe dida tavê, dihat ku çav li kevir û hesin û polayê şîn werin, dihat ku mirî kefen li xwe biçirînin û serê xwe di axê re derînin, dihat ku xwedê jê biheside, wê ji destê we derxe û pê re paşperdeyî bibe! Wê ew yara bedew jî ji we dizî! We kir ku hûn wê himêz bikin, lê ya ku di nava destê we de ji we re ma hew kirasekî vala û peritî bû! We kir ku hûn xwe bigihînin bêhna wê û we kiras ber bi bêvila xwe ve hilda, lê pê re bû xubarek hûrik û di nava tiliyên we de rijiya erdê.
Hûn bi ser çokan ve hatin xwarê. Serî li we hejiya, lêvên we ricifîn û dilê we yî reben hat ku xwînê rawestîne. We dikir û nedikir we nikaribû hûn yê ku timî ji we dibe nas bikin. Bayê kersaxê li we rabûbû û bi xwe re dengek ji dûr dianî: dizê we ji malê ye, yawer, li morîkên xwe yên şîn miqate bin !
15 adar-07 / Mêrsîn
.jpg)
