Îşev min daye du pirseke gewî. Di sar û seqema şevê de wek libên berfê divirvirim, kolan bi kolan… Wexta ji dûr ve nasekî dibînim, da nebin şahidê xemgîniya li ser rû û çavê, bi lez rêya xwe ber bi reşahiyê ve diguhurînim… Bi xwe re ketime di nav şerekî dijwar; pirs li ser pirsê di mêjiyê min de wek bizmaran dişuxulin…Çima her roj ji ya din kambaxtir e bo me insanan … Her kes bûye têkoşerekî berjewendiyên xwe yên şexsî... Tu mecala hiş û mejiyê min nemaye… Kesên qaşo ji bo me ku her kêlîk vê dinyayê bi rengekî din deximilînin… Kesên tenê êxsîrên qesr û qonaxanin, kesên jidil nikaribe silavekê bide dostekî xwe… Her ku ev dîmenên wek dijûnekê tê bîra min, hawar û nalîna dilê min kûrtir dike. Ka hûn li kû ne ey kesên xwedî çîrokeke xas, ka ew mêrxasên dane li pey çîroka xwe… ka… ka……?
Tirs û newêrekiyê wek lavlavkê dil û hişê insanan dorpêç kiriye, her kes ji rastiya xwe, ji bi nav kirina wê û wek projeyek resen a takekesî ji raberkirina wê ji cemawerêre dibizde… Ji dêvla bibine egîde dil û mejî û hişê xwe û xeyalên xwe yên resen, ji ber berjewendiyên biçûk ên şexsî wek kole û qerwaşan di vê dîmena bi destê xêrnexwazên gel hatiye amade kirin de konê xwe vedigrin… Dawiyê bê şop û bê mîrate, terka vê dinyayê dikin… Li vê kosmosa bê ser û bin, li vê valahiya bê hed û hesab wenda dibin. Ne çîrokek wan heye ku bê vegotin û ne jî ji bo çîroka xwe liberxwedane… Çi karesat û trajediyeke …
Gellek çîrok hene ku dema tê bihîstin an tê xwendin; dilê mirov dilerize, bedena mirov wek ta girtibe disincire, wek mumekê li hember peyamên wî/wê dihele… Ew spehîtî, ew mezinahî, ew dilêrî wek tîrêjên rojê xwe bera hemû şaneyên gerdûna mirov dike, li ber wê pîroziyê, li ber wê raz û efsûnê şaş û mat dîmînî; tu dibê qey li dinyayeke din dijî… Ên ku bûne sebebê van hestên bêhempa, bi çîroka xwe piştî sedan salan jî, bandorê li hezaran insanan dikin û wek kûlîlkekê vedibin di bexçê dilê wan de… Stêrka ku her dem li ezmanê hişê wan diçirûse, di rojên teng û tarî de dibe hêza berxwedanê, dîsa ew in. Bi rabûn û rûniştina xwe, bi camêrî, bi mirovhezî, bi dadwerî… bû ne simbol… Wek ronahiya rojê a spêdeyê kêlîk bi kêlîk mezintir, germtir… Dawiyê dinyê rapêçane…
Aha ew; ên ku xwedî çîrokekêne; her hatine vegotin; bi stranan, bi helbestan, bi dastanan… Wek libên tizbiyê ji qonaxekê xwe gihandine qonaxeke din. Bi her vegotinekê ezamet, bedewî û xweşmêriya wan bilindtir û nirx û rûmeta wan watedartir bû ye. Jiyana me tahma xwe ji wan çîrokan digire, ruhê me coş û peroşa xwe bi wan dimeyîne, wan dagirtiye damarên jiyana diherike…
Aha ew; ên ku xwedî çîrokekê ne…
Ên ku ji wan çîrokan hez kirine, ew kesin ku dane du çîroka xwe û wek sofiyan li xelwetxaneyên xwe nefsa xwe kedî kirine, wek perwaneyekê li dora ronahiya zanîn, zanist û heqîqetê û şirovekirineke alimane, emrekê bihurandine, ta kamil bibin, paşê berxwedêrî… da bikaribin çîroka xwe ava bikin
Bê guman dinya li dor van riknan di semaxê de ye. Derwêşên ketine du çîroka xwe jî, bi qasî siyanet û sûdwergirtina ji çîrokên beriya xwe, çîrokeke resen diafirînin.
Ev rastî di her warî de wisa ye; te divê di hêla meddî an di hêla manewî de . Tu xwe nêzî kîjanê bibînî wê di wê hêlê de çîroka te bikemile û bilind bibe.
Ên ku ne dilxwazê çîroka xwe be jî ji xwe tu gotina me ji wan re nîne…
.jpg)
.jpg)
