___Ûrfan Kenî ___

Dema li welat qîzeke tê revandin, wekî irf û edetên me, nas û dost û rûsipiyên me dikevin nav herdu malbatan û dixwazin wan li hev bînin û mara xortan çêkin. Ji ber ku di navbera malbatan de şer û pevçûn çênebe ev yek tê kirin. Ev dab û nêrîteke pir kevn e û pir caran jî mesele bi aştî û xweşî tê çareserkirin.

Rojekî li gundekî Gimgimê, dîsa qîzeke tê revandin. Nas û eqreba û cîran û rûsipî ji Gimgimê diçin wî gundê. Pir jî qerebalix in. Li wir kom dibin. Bi malbatan re diaxifin. Gelek zeman derbas dikin. Gelek dixebitin. Û di dawiya dawî de jî malbatan li hev tînin û mehra xortan jî dibirin. 

Dema vedigerin Gimgimê, wekî ev jî êdî bûye irf û edetekî me, eskerê tirk wan di rê de dide sekinandin. Komutan bi tirkî ji wan dipirse:

-Nereden geliyorsunuz? (Hûn ji ku tên?)

Yekî ku li pêşî siwar bûye heman cî de bersiva komutan dide û dibêje:

-Komutanim yilan kesmekten! (Komutan ji marbirînê!)

Komutan şaş û mat dibe û tiştek jê fêm nake û dipirse:

-Nasil yani? (Çawa?)

Yekê din gotina wî ser û rast dike û ji komutan re dibêje:

-Komutanım soz kesmekten geliyoruz. Biz ona “marbirîn” deriz. Arkadaş da dogrudan çeviri yapmış.(Komutan em ji marbirînê tên. Ew tê wateya “soz kesmek”. Heval wergereke rasterast çêkiriye). 

**

Nivîsên Ûrfan Kenî yên ku berê di Diyarnameyê de hatiye weşandin:

- KÛÇIK Û PASEPORT

- Kolombiyayê Keşf Bike!

- Ma kurd hemû şîrîn in?