Li pêşberî wî deştek, dinyayek ku kesî nedaye ser û nemeşiyaye, rêça mirov û lawiran lê xuya nake, kêliyek bi şûn de ewê helbesta(name) xwe ya yekem binivîse û wê rêwîtî dest pê bike. Helbestvanek ku jiyanê bi helbestê dide dest pê kirin.
Heger hûn jê bipirsin ewê teqez bibêje ez bêyî wê nikarim bidim ser tu rêyek jiyanê! Loma jî ew ji serê serî de, bi vê gotinê hesteke arkaîk û destlênegeriyayî silav li jiyanê dike: Ev nameya min a yekem e ji bo te (name:1)!
Pirtûka helbestê ya bi navê “Pasaport” a Masûm Elmas Gul ku çendek berê di nav weşanên Tevnê de bi zimanê tirkî derket, bi raya min lorîneke herî bi şewat a ku li ser evînê hatiye rêstin e. Carna ji sînorên lorandinê dibore û li ser evînê şînekê li dar dixe: Em bi valahiya xwe ve diçin xwarê/her siyek wê bargiraniya mirinekê ye li ser pişta me/ bêhna heman qederê ji laşê me herduyan difûre (name:45).
Bi taybetî di helbesta tirkî ya îroyîn de qirêjiyek peyvan hasil bûye, pê re atmosfera helbestê jî hatiye qirêjkirin. Îro kêm helbestvan hene ku ji hostayên mezin peyv û hêmayan venedizin ku ev jî bi derba ewilî re darî çavan dibe. Her wiha dubarekirin, lîstina bi peyvan, hunerbaziyek ji rêzê û bêast a vegotinê, gelek şêweyên bi vî rengî îro dikin ku mirov nema bikaribe bi kêfxweşî rûpelên pirtûkek helbestê veke û bi kêfa dilê xwe bixwîne. Ji ber ku wekî xwendevan mirov bi fikar e bê ev helbest çiqas malê wî helbestvanî ne!
Lê gava ku min helbestên Masûm Elmas Gul xwendin, pêre tiştê ku ket dilê min ev bû: Vî helbestvanî tenezulê xwe û malê kesek din nekiriye. Her çi bin, bi keda wî bi xwe hatine ristin. Û helbestvan zor û zerpekê nedaye mejiyê xwe ku hêmayên cihêreng peyda bike an jî biafirîne, wekî ku ew bi awayek jixweber hatibin û ketibin qevda dilê wî. Loma jî bi du peyvên xwerû mirov dikare binirxîne: helbestên di hemdê xwe de û bêhormon !
Lê ev pirtûk di destpêkê de (bi tevî nivîskarê xwe) hewceyî rexneyek berbiçav e ku ev jî nivîsandina wê ya bi zimanê tirkî ye ji ber ku bi qasî ku tê dîtin helbestvan bi xwe kurd e, lewre, “ji kerema xwe re” helbestek jî bi kurdî xistiye pirtûka xwe û dîsa bi qasî ku tê dîtin kurdiya wî ne kêmtirî tirkiya wî ye! Ezê ji neçarî vê pêrsê bikim ku birêz Gul ji bo çi helbestên xwe tev de bi zimanê xwe nenivîsîne? Ez naxwazim bêjim ku dîsa dîkekî me li ser sergoyê xelkê bang dide ji ber ku min hêvî heye ewê ji vir û pê ve van helbestên xwe yên delal bi zimanê xwe yê delal (kurdî) binivîse!
Bi raya min helbest ev tişt e ku bikaribe mirov li paşerojê, an jî li destpêkê bizivirîne, rêyek li ber mirov veke da ku mirov bi hestên xwe yên îroyîn ku bivê nevê bi hestên gerdûnî re têkilî hev bûne, bikaribe ber bi zarokatiya xwe ve biçe, ber bi cihê ku serencama jiyana mirov dest pêkiribû ve rêwîtiyek xeyalî pêk bîne. Hin helbestên Masûm Elmas Gul dikin ku mirov xwe bi gerîneka guhê dema borî ve berde: Hezkirina ji te, bi jinaniya te/tahma mirovê ewilî/ li ber şahidiya ewilî ya rûyê erdê/ esmanê ewilî/roja ewilî/ roya ewilî/ bi tahma jiyana ewilî/ hezkirina ji te, bi jinaniya te/ hezikirina ji te, wek Hewayê...
Helbestên Masûm Elmas Gul, ji wê keftelefta şolî ya helbesta tirkî dûr in û di hema demê de, bi têra xwe ji dewlemendiya wê jî sûde wernegirtine, lê reh û terhikên xwe bi hewla xwe, bi keda destê xwe bera nava axê dane. Lê ji bo ku helbestvan bikaribe bejna helbesta xwe bide ber ya helbestên mayî û di edebiyatê de dengek xêrê bi ser xwe bixe divê di pêşerojê de bi berhemên hê xurtir û serkeftîtir derkeve pêşberî xwendekaran.
.jpg)
