Temenê Komara Tirkiyê ku ji komarê bêtir dirûvê desthilatdariyeke faşîst pê dikeve û her wiha seranserî dîroka wê bi qonaxên qiran û bi qadên şewatan tije ye, nêzî sed salan e.
Ji nav kavilên bermayiyên desthilatdariya Osmaniyan a bi sedan salan, komara ku pêk dihat jî mîna maka xwe bi xwînê hate strandin. Heman rêbaza zilma kujer, rêbaza birêvebirina dewleta nû jî bû. Nav û awa nû bû lê feraset û bîrdozî heman bîrdoziya ku kujerê gelek netew û olan bû. Li gel vê mirov dikare bibêje ku di hêla nêrîn û nêzîktêdayina li netew û nijadan de, feraseta Osmanî, ji feraseta komara nû gelekî li pêş û çêtir bû. Bîrdoziya ku bûbû bingeha komara nû, ji bilî heman feraseta dagirker û mêtingeriyê, nijadperest bû û hebûn û mafê gelên din yên ku li ser vê xakê dijîn, nas nedikir.
Loma jî dîroka vê komarê seranser raperîn e. Ango çemekî ji xwînê ye ev komar ku bêrawest diherike. Hîlebaziya ku di serê pêşî de li kurdan hate kirin bû sedema bi dehan raperîn û her wiha kuştin û şewatan û ya kambax jî ku hê jî bi awayekî mayinde nehatiye çareserkirin.
Ku mirov li şert û mercên wê demê û yên niha binêre û wan rûberî hev bike, bi awayekî çipîtazî tê dîtin ku ji roja yekem heta roja îro tu tişt neguheriye, mixabin. Ligel bîst û neh raperînên kurdan, ne çareseriyek pêk hatiye û ne jî di feraseta desthilatdariyê de bi qasî serê misqalê guherîn çêbûye.
Bê rewş û nêzîktêdayînên not sal berê di kîjan çarçoveyê de bûn, îro jî heman tişt e. Her wiha rawest û dîtina desthilatdarên emperyal û cîhana hemdem jî qet neguheriye. Lê ji van bêtir û herî kambaxtir ew e ku rawest û liva kurdan jî gelekî bi pêş de neçûye.
Wekî mînak, di raperîna Şêx Saîd de ku mirov şert û mercên wê demê û rawest û tevgera eşîrên kurdan, helwesta desthilatdarî, hêzên cîhanê hilde dest û bi kîtekît dahûrîne û wan bi yên îroyîn bi de ber hev, dê ev bi awayekî vekirî bê dîtin ku di pirsgirêka kurd de, bê di roja yekem de rewş çi bû, îro jî heman tişt e û gavek jî bi pêş de neçûye.
Wê demê, eşîrên elewî û bi taybet hêzên di bin serokatiya Seyit Rizo, hin serekên civaka kurd ên wekî Seîdê Kurdî; her yek ji ber sedemekê destek nedane raperînê. Dewletê, mîna îro, her cure fêlbaziya xwe bikar aniye û rê li ber yekîtiya kurdan girtiye. Çi kapîtalîst, çi sosyalîst; hêzên cîhanê yên emperyalîst ne li gorî mafdarî û rastiya jiyanê lê belê wekî îro û wekî her carê li gor berjewendiyên xwe yên mêtingeriyê tevgeriyane.
Bi rastî ev yek, gelek rastiyan bi xwe re derdixe holê. Yek jê hişk û hovîtiya feraseta desthilatdar a dagirkerî zû bi zû dev ji pariya di devê xwe de bernade û loma jî naguhere. Duyemîn, gelê kurd jî ligel gelek hewldan û berdêliyên giran ku bi rik û bi egîdî nêzîkî sed salî didomîne, birêxistbûna xwe tekûz nekiriye û bi vîneke pihêt yekîtiya xwe ya ku divê teqez bibe pêk neanîye. Sêyemîn jî ew e ku ligel hemû gotinên mirovane û dadlane yê cîhana emperyalî, ew her tim alîgir û parastvanên berjewendiyên xwe yên rojane û her wiha yên aborî û siyasî ne.
Ji ber vê yekê ye ku girêka pirsgirêka kurd ku her roj rehên jiyanê qut dike; her kêlî bêtir dişide û bêtir rewişta faşîzane digire. Ev jî tê wateya ku çareserî ne hêsan e û berdêliyên wê jî zehf giran in.
Ku em li bûyerên rojên dawî û kirinên dewletê yên hovane li bajarên Kurdistanê binêrin û her wiha helwest an bêhelwestiya hin hêzên kurdan û her wiha hêzên desthilatdarên cîhanê hildin dest, em têdigihên ku dê bihara vî welatî zû bi zû neyê vê xakê û dê rûyê me wekî adetê carekê be jî nekene.
.jpg)
