Ji bo xwendinê:
În - “Kesê dinivîsîne ji nivîsê sirgûn bûye: Cihê nikare lê bibe pêxember ew der e.” (Maurice Blanchot)
Bala min dikeve qedeha Blanchot, Nivîsa Felaketê ew jî wekî maseya min vala kiriye. Dibêjim, “Şeraba te jî tîpek li ser lêva te ya jêr nivîsiye û ji nivîsê sirgûn bûye, wekî zeman û wan kitêbên wextekê ser maseya min ji xwe re kiribûn niştiman.”
Dikene. Kenê wî xweş e, dest û awirên wî jî serxweş. Destê xwe yê vala dirêjî min dike û bi kubarî dibêje, “Ji kerema xwe re vê qedeha min dîsa dagire, Baqî sakî.”
Qedeha wî tijî şerab dikim û destê wî yê serxweş dibim datînim ser qedehê, “Kerem ke Blanchot!”
Destê wî qedeha tijî nabîne, devê wî dadikeve û dikeve destê wî ya vala. Serê xwe radike û metna rûyê min dixwîne; devê wî ziwa dibe, çavên wî jî şil. Radibe ser xwe, xwekuştina Hîtler ji nava tilîkên wî diweşe – hew gunehên Fransa dimînin di bêrîkên wî de. Pirr Frensî dimînim ji hal û hewalê wî re.
Octavio Pazz ji seyr û sefera heterotopîaya helbestan tê, Lîr û Yayê datîne ser sînga kitêba xwe, qurtek şerab ji qedeha Blanchot vedixwe, absurdiya berdûş û şerabvexwurên hemû kolanên kaînatê bexşî min û Blanchot dike.
Blanchot li pişt xwe dizîvire, bi serxweşiyeke jibîrkirî li serxweşiya Paz dinêre, “Aha, tu şairê ji sînorê zimanê xwe bihurî yî.”
Pazz dibe penaberê zimên û bi zimanekî penaber dibêje, “Şiîr şalek e û tunebûna min dinixumîne.”
Tillîka eşhedê ya Blanchot bilind dibe, ji destê kalikê kalikê min bêhtir diricife li ser gopalê lêvên wî û dibêje, “Hişşş, heke tu li çaxa xwe guhdar bikî, tu yê fêr bibî bê çawa bi dengekî nizim ji te re dibêje, li ser navê min neaxive, lê ji dêvla min bêdeng be.”
Xewa min tê, Blanchot û Paz diçin di nava kitêbên xwe de radizên, maseya min dibe Razangeha Gerdûnî.
Dinya di hişê min de ketsye xew, hew tilîkên min şiyar mane bo vê nivîsê biqedînin.
Ji bo gotinên min wekî ciwaniyê di kaxiza zemên de kevin nebin û nebin pîrbûneke berî daye mirinê, diçirînin zikê heqîqetê û firar dikin jê. Êdî çeqmakê heyînê kaxizê bişewitîne jî, zirxê ji heyînê wê de nahêle gotin bişewitin.
Eşq: Helbesta min a li lênivîska ezmên nivîsî.
Cixara dawî di nava lêvên min de serxweş dikeve, gotinên bengî û serserî ji devê tillîkên min dirijin: Ez dibim nebûneke nemir û gotinên min dibin mircanên bi tayên porrê îlahekê ve darvekirî. Devê heqîqet û heyînê dibe birçîbûneke heyirî. Zeman dibe çavekî vekirî li ser rêya eşqa ji jiyanê berfirehtir û ji ebediyetê wêdetir.
Eşqa edebiyatê ye ev, yan edebiyata eşqê…
.jpg)
