Sed û sih û çar rojan, bi şev û rojê, bênavber jehra dilê xwe yê reş verişîn zebaniyên dojehê li ser hêviya dahatuya min, li ser Kobaniya çavreş.
Çavreş bû Kobanî, mastereya jiyana azad, hêviya dahatuya mirovehiyê. Li vê cîhana ku milk û dirav, tac û nav bûye Xweda ji bo mirovan, li vê cîhana ku berjewendî bûye nexşerêya herî şareza, li vê teşe jiyana ku jin dike koleya mêrî; Kobanî ji bo hemû bindest û şoreşan û her wiha dahatûya xweza û mirovehiyê hêviyeke mezin, mastereyeke rasteqînî bû. Loma bi çavsorî bûne lehiya xezebê û herikîn bi ser bedena nazenîn, bûne ewrên agirîn û bi ser Kobaniya şêrîn de barîn.
Ligel hogir û hevaldoşkên xwe, bi hemû hêza xwe ya bi teknîka demê ya herî pêşketî, bi hovitiya hezar salan û bi hemû lîstikên mişt bi fen û fûtan hatin bazirganên mirinê.
Ne zevî, ne bîrên neftê, ne jî kûnên zîv û zêran bûn, mebesta wan, sedema êrîşên hovan. Ew tovên teşe jiyana azad ku li Kobanî û warên mîna Kobanî aj didan bûn, a ku zikê wan diêşand. Wekheviya ol û neteweyan, vînbûna jinê di jiyanê de, parvekirina mirovane bû di her warê jiyanê de, ya ku li ser vê xaka qedîm şîn dibû û jîn dibû.
Dihêrivî dîwarên desthilatdariya salan a ku li ser bingeha xwedawendên zilmê ava bûye, hildiweşiya koşk û sarayên zilmê ji binî ve, bindest û belengaz li ser piyan rabûbûne raperînê; tirsa wan, hêrsa wan, kîn û neyartiya wan tev ji vê bû.
Ji bilî me temaşevanan, ew egîdên ku sed û sih û çar rojan, bêxew, tî û birçî, li hember êrîşên dijwar, tax bi tax, kolan bi kolan, gav bi gav berevaniya Kobanî kirin û rê nedan têkçûna hêviya mirovahiyê, dizanin çi ye û ne çi ye kirûya ku li Kobanî pêk dihat. Û dê û bav û xwişk û birayên ku ji pişt têlên bidirî, bîst û çar saetan berê wan li binya xetê bû, dizanin û dikarin rave bikin, gelo, peyvikên mîna “êş”, “hêvî”, “tirs”, “mizgînî”, “bêhêvîtî”, “bextewarî”, “jiyan û mirin”, “man û neman” têne çi wateyê.
Bi şêmberî careke din hate peyitandin ku di têkoşîna civakî, netewî de, pêdivî û wateya helwest û hişmendiya şoreşgerî çi qas birûmet e. Ew fedekariya çheguwarayî ku di pêvajoya parastin û azadkirina Kobanî de, li ser rûpelên dîrokê navê xwe bi sembol û kodên “Paramaz Kizilbaş” da nivîsandin. Bêşik ev kirû dê tu carî neyê jibîrkirin û dikare bibe hişmendî, derûnî û her wiha bîrdoziya têkoşînê jî.
Belê di serî de gelê kurd, hemû mirovahî spasdarê hemû egîdên ku birik parastina Kobanî ango rûmeta mirovahiyê kirin û canê xwe bidil feda kirin. Kobanî êdî bû haveyna rûmetê, bû nirxê xîretê, bû tovê hêviyê, bû nexşeya dahatûya mirovahiyê û kete dil û mêjiyên mirovên dilpak, mirovên mirovhez, mirovên şoreşger…
Lîstikeke desthilatdaran bû sorkirina hovên çavsor li ser bidestketiyên kurdan ku bi salan e ji bo azadiya xwe bi cangorî têdikoşin. Dihate gotin ku ev bi taybet planeke desthilatdarên tirk e; heke bi ser keve bi awayekî, heke bi ser nekeve dê bi awayekî dî nêzîkî meseleya çareserkirina kêşeya kurd bibin. Ligel gelek berdêliyên giran be jî, plana desthilatdarên tirk têk çû. Helbet wekî ku tê zanîn, li cem desthilatdaran bi taybet jî li cem çîçirkên jontirkan, li cem kevneşopiya Romê lîstik zehf in û naqedin tu carê. Lê hêviya gelê bindest jî gur bûye, agirê azadiyê li her derê pê ketiye; tov di nav axa ku bi xwînê sor bûye de, şîn bûye. Êdî bêbandor e, bêwate ye hemû hewldanên neyarên mirovahiyê. Rih û hest û ramana ku Kobanî kir keliha hêviyê, li her derê ye êdî…
.jpg)
.jpg)
