.jpg)
Li gundê me kalepîrek hebû, çil çîrokên wî yên dîrokî hebûn giş li ser dara hirmiyê bûn.
Piştî şîva bi tirşika nokan û berî xewa ku bi tir û fisên pîritiyê dihenijî, wî pişta xwe dida balgîva xalinî li ber argundê arê ku bi êzingên dara mazê odeya bê çira germ û ronik dikir, wî dikuskusand û çirçîrokên xwe yên hinekî mîtolojîk, hinekî dîrokî , hinekî efsaneyî û gelek bi fantezî ji çar kurên xwe par dikirin;
Ji wan kurên ku wekî min hinekî çirpî kêm, her yek xwedî çîroka xwe derdiket; bi tune hesibandina yên birayên din, bi tinaz û biçûk dîtina çîrokên dîroka birayên din ên ji pişta bavekî…
Radibûn rûdiniştin, hemû birayan-kurên kalemêr ên ku diya wan digo, ‘xwezî di wan şevan de bayek li ber min biçûya, lêêê’…
…Ji bê totikiyê her yekî dîroka bapîrên xwe bi çîroka xwe dest pê dikirin.
Lê çîrok û dîroka birayên din...!?
Ên gotî gotine ‘ji çilî yê biaqil ew bû wî jî kincên xwe dixwarin’
Ji mêj ve ye, piştî salên nodî ta niha, mijara dîrokê li ser zarê hinên ku hê cila xwe ji feodalîzmê nenûştî ne babeteke germ, fantaziyeke serxweş û li xwe xweş anînek e.
Wek hatiye gotin, de here lo ‘tir li ku das li ku’!
Ku rewş û hal bû ev, divê bo meşrûyetê û ispata dîrokî ya gundê xwe em ji wan çîrokên li ser dara hirmiyê; ji yên ku bi min, bi malbata min, bi gund û eşîra min, bi bajarok û bajarê min, bi mîr û paşayê min… an jî ya ku bi partiya min dest pê dike; tu kîjanê dixwazî?
Kurdan gotiye ‘bila sor be du qurişên xwe zêde bin’
Ji lew, ez yeka ku kurdekî Kirmanşahî jî kurdekî Hewlêrî jî, kurdekî Efrînî jî kurdekî Semsûrî jî jê bawer dike, xwedî jê derdikeve, ya xwe dizane; ez yeka hevpar û yeka bêyî ku mîr û pêşeng, êl û xanedanek xwe bide pêş, dîrokê bi xwe bide dest pê kirin, yeka rasteqîn û netewî ku xelk tinazên xwe pê bi me neke dixwazim.
Wekî yên li ser axê dijîn, dîrokeke axê jî heye.
Ax! xaka kurdistanê…
Ku dîroka li ser xaka min bi tevahî ji destê bapîrên min nehatibe lêkirin jî, ku di arşîvên netewên yekbûyî de qeydeke navê kalên min tunebe jî, lê her bihosta kurdistanê li ser navê kurdan bi tapo ye.
Yên ku ji dîrokê mane; çi keleha Bilîsê, çi qesra Îshaq Paşeyî, Heskêf, Keleha Hewlêrê, Mîdyad û çi jî Kommageneya ku Sargonê Asûrî yê II’em BZ 712’an, PZ di sed sala yekê de Romayiyan û di sala 1991’ê de Çoban Sülü û Turgutê Tirk talan û wêran kirin,
dîrokek-serdemeke bêhampe ya vê xakê di binê ava Ferêt de xeniqandin…!
Ku yekî gotibe, ‘dîrok qehpika desthilatdaran e’ jî, lê qey dibêjim a kurdan hêj di nivîna desthilatdariyê de xwe tazî nekiriye, qe nebe niha wisa ye!
Dibe ku bo hinan dîroka kurdan bi partî, bi parçeyê kurdistana xwe, bi zaravayê zimên(kurmancî, kirmanckî, soranî, goranî) bi mehseb û ola xwe (şafî, henifî, elewî, êzdî) ku mînîmîze bibe, bi gund û eşîra xwe dest pê bike jî, lê ya rastî hemû yek in, ji hev ne dûr in… kurd in ên kurdistaniyan in.
Nexwe xelkê rabin bibêjin, we dî! dîroka kurdan dîroka mîr, pêşeng û partiyan e?
Qey wisa ye? dibêjim qey ne wisa ye!
Erê fantezî xweş in û bindest hez ji wan dikin.
Lê bêyî qompleks, bêyî ku ji hinan re meşrûyet û hebûna dîrok kurdan û yên ji cultura kurdan in, werin ispatkirin û di derbarê dîrokê de, bêyî ku fanteziyên eletewş werin avakirin, her çiqas ku di nav destên siyasiyan de konferansek taloq taloqî bûbe jî, lê piştî ku gerîla û pêşmerge di heman eniyê de mil bi mil şer û berevaniya xaka kurdistanê kirin, divê ji bo dîroka kurdan êdî bête gotin;
‘berî Kobaniyê piştî Kobaniyê’
We go çi?
Bo saleke xweştir; bi hêviya ku mirov ji mafên însanî re û ji hemû mafên jiyanî yên afirdeyên xwezayê re rêz bigre, sersala we ya mîladî pîroz be!
.jpg)
.jpg)
