Xwezî tu bi qasê tenêbûna min li cem min bûya, tiştên ku min pê re parve dikir, min bi te re parve bikira. Lo xwezî navê te tenêbûn bûya û ez tim û tim bi tenê bimama...
Xwezî bira wextek ji wextên berê bûya. Li ber wî çemî ku di navbera me û we de mîna kefiyek hêşîn bi nazdarî dişûlikî... Li ber wî çemî ku belekiyên berfê jê dest pê dikirin û sivik radihiştin qûntarên çiyê... Li ber wî çemî ku ez li tundikan rûdiniştim min destekî xwe dida tîra avê û her carê min dikir ku ez bi eynî helbestê bang te bikim: Gundên me li rû hev in, em evîndarê hev in... A li ber wî çemî, xwezî bihar li bejna te bifesiliya û min rahişta darê tembûrê û min bi şert û şûrtên hozanekî kevnare xweşnewayên tozgirtî bikira destan û sitran û serhewa û bi ser te de biloranda...
Xwezî min bihar ji erdê hilda û mîna xêliyek heftreng bi ser gulî û keziyên te de bidaşilanda, bira kulîlkên hêşîn hûrik hûrik ji xêliya te biweşiyana erdê û biharek din jî li ber piyên te bihata raxistin...
Dibêjin dermanê tenêbûnê di çavên kulîlkek ku li ser zikê zinarek bi qasî çiyayek bilind û asê de zîl daye, dibêjin ku ji bo xwe gihandina wê kulîlkê pêdivî bi çavên bi tîrêj ên efsûnkar û bi hêzek pir mezin û nedîtî ya du evîndarên dilbirîn heye, dibêjin ku li ber pêşa wî zinarî zeviyek bêsînor ji hestiyên evîndaran dagirtî ye ku li ser her hestiyek gotina “xweziyê” xweşik hatiye nivîsandin...
Dibêjin ku “xwezî” navê welatekî bindest û dûrîdest e ku hezarî salan e bi xweziya azadiyê bi awayek nîvmirî dijî !
Xwezî dewrek ji dewrên berê bûya, bihar bûya û min û te, me di deriyê biharê re gavên xwe biavêta nava bihuşta wî welatî. Tenêbûnê kêrekî bida ser dilê xwe û xwe bikuşta....
.jpg)
