Hekîm Sefkan / Tava Heyvê

Stran, tablo ye, çi ji serkeftina tabloyekê re divê, ji stranê re jî ew divê; çi dihêle tabloyek bedew be, ew tişt dihêle stran jî bedew be.
Berî niha jî min nivîsandibû, stran tabloyeke ku mirovên ji dîtinê bêpar jî dikarin wê tabloyê bixwînin, bibînin.
Belkî jî wênekêş strançêkerê herî serkeftî ye, tenê dema ku strana xwe dibêje, lal dibe.
Ji her tabloyê re perwazek pêwîst e.
Ku em  nebînin jî, divê em bizanibin, ku wênekêş di dema avakirina tabloya xwe de, di serê xwe de perwazek çêkiriye û hemû hîmên wê li gorî wê perwazê datîne. Dûr bûn û nêzîkbûn, sî li kîjan aliye, divê ku derê zirav be, ku derê qalind be û gelek tiştên din...
Mebesta min li ser bedewbûna stranê ye, ku mirov strana îro û ya duh dide berhev, ew qas ferq heye ku strana îro li ber a kevin zuha û kelê dimîne. Heya radeya tunebûnê, strana îro, ji wêneyan mehrûm e, pir pir kêm mirov rastî wêneyeke bedew tê. Ez behsa ziman nakim, ez behsa perwaz, reng û siyê dikim; çend hevokên ezberkirî, di pareke mezin ya stranan de derbas dibe, wiha bûye mîna ku ji gotina pêşî mirov zane wê çi li pey bê, di heman demê de aranje û melodî jî her wiha xwe dubare dikin, loma jî xav û kelêne.
Li vir ezê du wêneyên kevn û nuh deynim ber hev:

"..gora me her du ciwanan di kêleka hev kin,
orta her du tirban biqulkin,
destê min ê rastê di bin serê delal dil kin,
destê çepê di navbera dil û kefenê şilkin...."

Ev strana Bavo ya herêma Çiyayê Kurmênc e.

".. Her dem di bîra min de
di leylanê şevê de...   ."

Ev jî wêneyekî ku Seyidxan di berhema “Ax” ya Xelîl Xemgîn de kişandiye... Leylan di şevê de? Nizanim leylan di şevê de hene an na?

Ne pêwîst e ku mirov wêneyan rêz bike û bide ber hev, di nerîna min de, îro stranbêj ku zorê dide xwe ji bo ku gotinan binivîse, qet xwe naêşîne, kûr nabe, li rengan nagere, tiştên ber destên  xwe bikar tîne. Dema ku rengan tev li hev dike jî, nizane bê kîjan reng li hev dikin, loma jî rengên bê reng û nav derdikevin, çavan dêşînin. Di dema ku rengekî germ tê xwestin ew rengekî sar bi kar tîne, wê demê tabloyekî sar ku qet li dilê mirov naxe, derdikve...
A... natirsim natirsim, ji bombeyên we natirsim
paşayên we tirsonek hemû bûne virek...@
Ev navê albûma Diyar e, stran jî ya wî ye. Wêne rengên germ dixwaze, lê gotinê ji qeşayê bi kar hatine.
Hin kes texmîn dikin, yan jî bawer dikin ku stranên durişman, yan jî evînî bin gotinên wan pir sivik in; ev heqareteke mezin li Dîlbera Mela yan jî li Chao Bella nabe gelo?
Mirovê ku sivik nêzîkî evînê bibe, sivik nêzîkî her tiştî dibe.

hekimsefkan@hotmail.com