.jpg)
Ez ew pirtûka bêsiûd im; pirtûka bi destê wî nivîskarê entîke hatime nivîsandin! Heqê xwe nexwim, nebêjin çi pesnê xwe dide, çi qure û pozbilindiyê dike; bi naveroka xwe ger ji min bipirsin, ez pirtûka hezar salê me; nivîskarê min jî wisa difikirî!
Bê henek dibêjim, pirtûkeke xwedî naverokeke baş im, û heqê wî jî nexwe im; bo min binivîse nivîskarê min jî gelek ked da, hewl da heqê min de derê; geriya, lêkola, xwend, êşiya, bêxew ma, bi min de ket, ceriband ceriband û dîsa ceriband heta dilê xwe li min rehet kir; helbet ji eleqeya wî nîşanî min daye gelek gelek memnûn im.
Lê hûn ji min bipirsin, ji naveroka xwe dinêrim ji nivîskarê xwe dinêrim, dibêm xwezî wî ez nenivîsandima; xwezî etarekî ez binivîsandima, xwezî reklamçakekî ez binivîsandima, xwezî heweskarekî ez binivîsandima, xwezî şivan an gundiyekî ez binivîsandima lê bila wî ez nenivîsandima! Hûn ê bêjin çima? Min got ez bi naveroka xwe pirtûkeke hezar salê me lê nivîskarê min entîkeyeke, romantîkî bi serê xwe ye!
Erê, ez pirtûkeke naverok baş im lê pirtûkeke bêsiûd im ku rabû wî naveroka min zevt kir û ez nivîsandim ne kesekî din…Dibêjim heke ne wî, ji ew ên li jor yekî ez binivîsandima niha bûme çîroka ser zimanan lê wan nenivîsand, bêsiûdiya min e ev ê entîke ez nivîsandim.
Hûn ê bêjin qure ye, na, hûn ê bêjin pozbilind e, na, hûn ê bêjin jixwe razî ye, na, hûn ê bêjin ser xwe re kesî nas nake, wele ew jî na!!!
Lê çi? Nizan e, şena ke, ne etra e ne jî reklamçak e, ne aktîrîst e, ne jî bazirgan, mamoste, endezyar, parêzer e! Ê çi! Min gote we, entîke ye entîke...
Dibêje naveroka te baş e, min jî di nivîsandinê de çi ji destê min hat min kir û gotin dimîne yên bixwînin re; tu û bextê xwe, yanê min karê xwe qedand û gotin a yên din e!...
Dibêjimê na bavê min na! Te karê xwe neqedand; ka bêje min, li derdora te du nivîskarên di hesabên xwe de behsa te dikin tu behsa wan dikî hene? Na! Çend xwendeyên xama yên keç-law yên heweskar ku bi şev û roj nexwin venexwin behsa te bikin hene? Na!
Xoşbêşa te bi weşangeran re germ e? Na! Dostikeke xwe ya bêje,‘î me ev nivîsandiye’ jî tune.
Di sosyal medyayê de sifir e, bi lîjneyên wêjeyî yên bûrjûvayî re danûstendina xwe tune ne; yanê tu ne endamê çeteyekî wêjeyî yî, têkîliyek te bi pirtûkfiroşekî re tune, bi rojnamegerekî re tune, tu mirîdên ku te bifirînin tune ne, ê ez ê çawa wek pirtûka hezar salê bêm zanîn û xwendin? Heke ne etar-bazirganekî çak bûyî te çima ez nivîsandim bavê min, çima?..
Min go ya nezan e, entîkeyek e; nizane li kîjan civakê ye, li kîjan zemanî ye!!!
Dema ez birim dam weşanxaneyê weşanger jê pirsîbû: “dixwazî bi vê dosyeyê çi pêk bînî”? Wî bi kubarî ez danîbûm ser çongên xwe, bi dengekî bixwe bawer li weşanger vegerandibû: “dixwazim textê Ehmedê Xanî birûxînim”! Weşanger jî gotibûyê; “tu kurdan nas dikî”???
Tevî ez bi naveroka xwe ji ‘çîrokên nivîsandinê’ yên kurdî cûda me jî min kurd nas kirin lê wî nas nekirin, nake jî…
Nas nekir! Ji dewsa bikeve nav hewldanên lobiyî, kûlîs û dîplomasiya derdora wêjeyê da behsa min were kirin rabû bi salan xwe da xeyaleke nedurûst, ku li cihê avê yê herî kûr xeyalê bi QELEŞÎ ew di piştê de kêr kir(!) Min bi bîrêxistina ‘çîrokeke kurdan a navdar’ ew hişyar kiribû lê guh nedabû min..
Hê jî ji ya xwe danaxe, radibe dibêje li cîhanê karê wêjeyê wihakî wihakî dibe û nizanim çi… Tew mala min ê tew… Nizane ku ev der rojhilatê navrast e û li vir; di navbera girseyên diçin banga siyasiyan, ên diçin banga meleyan, ên diçin banga serbêz û yên diçin dîtina nivîskêr de tu cadahî tune û entîkeyê min hê bi vê nizane; li vê erdnîgariyê ne berhem nivîskar tên ecibandin; pirtûk bo xwedatiya nivîskêr bes navgîneke kaxizî ye...
Min got ez pirtûkeke bêsiûd im, nivîskarê min jî entîkeyekî romantîk; heyfa min ku yekî din ez nenivîsandim, belkî jî divê nivîskarê min ez bi tirkî binivîsandima, kurdan dê hêngê em bifirandina esmanan; niha dewran dewrana min û wî bû…
.jpg)
