Omer Dilsoz

Dîjo can,

Ev bûn şeş heyv tu li asîmanê me wekî tîrêja rojê hilatî û bûyî sebr û arama mala me. Bi hatina te, kavilemala li vî bajarê zer zerikî, li vî welatê ter terikî, ronî û geş bûye.

Dîjo can,

Niha tu tenê “inga inga’ û ‘gix gixê’ bi çavên xwe yên wekî stêrka gelawêjê geş, tînî dibarînî ser jiyana me. Şeş heyv e, hema gava çav bi te dikevin, hemû dilpeqînî û sergêjiya vê jiyanê bi carekê de li dilê me vedigere şadî û kêfxweşiyeke xemrevînane.

Dîjle can,

Ez zanim, niha haya te ji çi tiştî nîn e, tu wekî melekekê saf û bêguneh, pak û paqij, li jiyanê dikenî û her ku çavên xwe vedikî me li dora xwe dibînî. Bismillahiya jiyana te bi me dest pê dike, lê bawer bike, bîsmillahiya kêfxweşiya me jî bi te dest pê dibe.

Dîjoka min,

Ev şeş heyv e, tu li nav jiyana me, roj wekî avê diçin û her ku diçe tu jî mezin dibî. Bawer ke, qet bi dilê min nîn e tu mezin bibî, cana min, hinde zû mezin nebe...

Têjika min,
 
Niha ez û diya te, di xaniyekî mezin ku tenê bereke wî heye de dimînin. Xanî, bi mermer û fayansan hatiye xemilandin, gava tu ji derve ve lê dinêrî, dibêjî qey qesr e, vîlla ye, lê gava dikevî hundir, tenê odeyeke wê bi kêr tê. Serşok û destav di nav odeyê de ne, kulîn û nanavgeh (mutbex/kîller) li xwarê ye, sê qat tenê pêlîsk (merdîwen) hene.

Diloka min,

Li vî welatî, ligel ku em li paytextê ne jî, tenê bi roj 2-3 saet û bi şev jî ji saet 12.00ê pê de, heta 8.00a spêdê elektrîk (kareba) heye. Wekî dîtir, jenerator (muwelîde) tê vêxistin, bawer bike, ku mirov ji Diyarbekira rengîn hatibe vî bajarî, gelekî zehmet e.

Tîrêjka min,

Xelkê vê derê zû bi zû bi ser cîranên xwe ve naçin, têkiliyên civakî gelekî germ nîn in; çi ji te û Xwedê veşêrim, ji bo vê yekê ez gelek xweziya xwe bi têkiliyên Culemêrg û Amedê tînim. Vê derê, ji nankirînê bigire heta bi neftkirînê, her tişt bi dorê ye; nanpêjgeh (firin-tenûr) tenê di saetên xwarinê de vekiriye. Danê sibê, saet 8-9, nîvro 11.30-12.30 û êvarî jî 16-17’ê ji bo nanî diviya tu herî kêm nîv saetê di rêzê de bisekinî.

Dîjoka min,
 
Welhasil, ev şeş meh in, ev mala li vî bajarê ku ji baranê pirtir ax lê dibare, ber mal bi çiravên şêlavê wekî kavilewaran, ev bajarê ku li ber mal û taxan, li şûna dar û hêşînayî kabloyên elektrîkê yên têkel bi ber çavan dikevin, ev bajarê ku binesazîya wê tune lê ‘mall’ û ‘supermarket’ên nûdem li bin guhê hev dikevin, ev bajarê ku neftê vedixwe û dolaran dizê, lê ligel vê piraniya xelkê wê şerpeze... heke tu jî nebî, dê çawa sebra dilê min/me lê were...

Dîjo can,

Şeşmehiya te pîroz be! Heke rojekê hat û te ev peyvên min xwendin, bizanibe ku şeşsed sal biçin jî tu li ber çavên min her şeş heyvî yî; wisa delal, wisa zelal... wekî doba hingvînê Gûzereşê şirîn, wekî navika zebeşa Amedê şirîn, wekî liba hinara zîvzîvkê....

Dîjle can,

Qenc e ku tu heyî, baş e ku Xwedê tu dayî me!...