Hogir Berbir

Ji bo guhdarîkirinê:

Di şopa tenêtiyê de, mîna meyavexwarekî ji xwe çûyî, li kolanên vala digeriyam. Asîman wê şevê bi stêran xemilandî bû, wekî perdeyeke reşxeniqî ku bi roniyên qefok dagirtî bû. Stêrkan, bi bêdengiya xwe, her tiştî li ser rûyê erdê hembêz dikir. Lembeyên kuçeyan bi ronahiyeke qels kolan xemilandibûn, lê ev ronahî nikaribû şewqa hezaran stêrkan li asîmanê bişikîne.

Mîna siyeke bê ser û ber, di nav kolanên bêdeng de dimeşiyam. Gavên min ên bilez, di bêdengiyeke kûr de, tevliheviyeke nediyar di hundirê min de hişt. Bêdengî li hember vê tevliheviyê bêçare mabû. Li ber xirbeyeke kevn ku hatibû terikandin, rawestiyam. Dîwarên wê xaniyê wêranbûyî bi şopên demê û tenêtiya min xemilandî bûn. Min derî bi hêdî vekir; derî bi dengekî şirqînî, mîna qêrîneke westiyayî, vebû. Gava min gav avêt hundir, ez rastî odeyên tijî bîranînên demên berê hatim.

Di navbera rabirdû û niha de asê mam. Ew rojên bêkesî ku di van odeyên kevnar de derbas bûbûn, hatin bîra min. Bêdengî, di wan rojan de, hevalê min yê herî nêzîk, lê di heman demê de dijminê min yê herî mezin bû. Nikaribû valahiya hundirê min dagire, lê tenê wê zelaltir dikir.

Dema ku bi bîranînên kevn re têdikoşiyam, ji nişke ve dengek kete guhê min. Dengê tiliyên zirav bû, li ser bilûreke tozgirtî ku li quncikekê razayî bû. Bi matmayîneke kûr ber bi bilûrê ve çûm. Lê gava min deriyê odeyê vekir, li ber bilûrê kes tune bû. Tenê bêdengî li wir bû.

Piştî salan, dîsa min xwe di vî xaniyê kevn de dît. Ji nişke ve, min hîs kir ku ez bi paşeroj û tenêtiya xwe re rû bi rû me. Belkî bêdengiyê bîranînên min ên veşartî anîbûn ziman. An jî ev peyamek bû ku digot tenêtî her tim dê bi min re be. Lê wê gavê, bêdengî ne tenê tenêtî bû; ew parçeyek ji rûbirûbûna min bi paşerojê re bû.

Min bilûr ji nav tozê paqij kir û tiliyên xwe bi nermî li ser wê gerand. Bi pifkirinê re, awazeke hênik ji bilûrê xwe da der, bêdengî şikand û xaniyê kevn bi melodiyekê dagirt. Ev awaz, mîna newayeke veşartî, di bin bêdengiyê de rihê evîna tenêtiyê û xeyalên şikestî zindî kiribû.

Wê şevê, dengê bilûrê hêvî û herikîna jiyanê anî nav odeyên bi tenêtiyê dagirtî. Bêdengî ne tenê ji bo bîranînan, lê ji bo zindîkirina xewn û xeyalên min bû. Di dawiya şevê de, min fahm kir ku ez ne tenê bûm. Dengê bilûrê û bîranînên min her tim bi min re bûn.