Bawer Yoyler

Êdî nedixwest fêrî xwe bibe û bezekî bêzar li gewdeyê wê pêçabû. Ma qey jixwe revîn tiştekî xweser e. Bêlome ez jî nizanim dibe ku di tenêtiyê de li çareseriyekî digere û tenê xwe spartiye wî dara stûr, çavekî li wî asîmanê sayî, çavekî jî li heja pelên darê ye.

Pêra delavek piçûk ji devê lûlika kaniyekî li wê çolê diherike tu dibêjî xeta cihoka avê ye wisa xwe kovelankiriye, wekî herka marekî ax qelaştiye.

Çiv çivînekî bûye wisa xaçerêyekî wekî ku tu dest xet bikî dişibiya tîpa nivîsekî pêra dûre dûr wekî ku navnîşanekî bide nişan, wekî terikîbû pêda diçû kêş bi kêş ..

Bi wê herkê re di ber pêlava wê re xulîna avê bi dengekî tenha diherike ber bi newal û geliyan ve û bi xuşînê xwe berdide jêr. Bi mêzekirina wê kûrahiya herka avê  re çivîkekî li ber cihoka ku ji ber lingê wê diherike nikulê xwe di avê de dike, vedixwe û ew jî bi têr û tije li hal û hewalê çivîkê temaşe dike.

Êdî hişê gewdeyê tenê hişê ku dixwest ji qerebalixan dûr bikeve her wiha dikeve nav lêgerîna çawahiya fetlên çerxa demê. Li wir her tim fikrekî ji bo demên borî ku di hişê sews û mat de ye sê rêzkê dileyîze wekî şahê di kişikê de, stûyê xwe bi ser wezîr de ditewîne, kişê hemû neyîniyên ku di nav fitlû livbaziyê de ne dike.

Li ser van çalakiyên ku bi tevgerek kişikî dixwaze xwe bigehîne bingeha rêyekî rast û berê xwe ji neyîniyan veguheze gulekî diyariyê pêşerojek aştîxwaziyê bike. 

Hema dibêje de bira kevokên dilê min ji xweşhalî û xweş rewşî re fir bidin û her wekî dibêje: A rast jî ew e ku ez bi rêyekî aştiyane dil û derûnê xwe xweş û azad bikim. 

Ji keft û leftên vê cîhanê re serî nayê derxistin. De bila be ezê baskên te yên aştiyane bi dilgermî pêşwazî bikim, tenê were ezê destê te bigrim bila dil di gel dilan germ bibe, pevçûn kuştiyê aştiyê ye, aramî guleke li nav şaxê jiyanê.