Luqman Guldivê

Ji wan kolanên berê, di navbera çend xaniyan de li cihê ku du kolan li hev disekinin, çardaxeke mezin hatiye danîn.

Ez nizanim çima, lê cih Cizîr e. Li ser kursiyan, li ser piyan zarok û mezin di bin çardaxê de ne. Kêfeke ecêb e û bi wê kêfa xelkê kela canê min rabûye. Hîna jî nizanim mesele çi ye. Bi carekê zarokên dibistana kurdî tên pîrozkirin. Ew jî dest bi gotina stranekê dikin û tevî ku ez li berê kêfa xwe tînim jî ji hev dernaxim çi stran e.

Xweziya ji xew şiyar nabûma û ew zarok jî, ew dibistana nava kolanê jî, ew merasîm û ew stran jî rastî bûna. Vê xewnê tevahiya rojê doh kêfa min anî. Esas, xewn hîç nayên bîra min, çendeke tên bîra min jî ne xewn in lê xewnereşk in. Xewn û xewnereşkên tên bîra min jî hemû li mekanekî tenê bûn: Nisêbîn. 

Vêca ev ecêba Cizîra min wekî adetê nedîtiye jî çima derkete pêşberî min, nizanim. Ya rastî, kurdî û disbistanên kurdî ji mitaleyên min ên hizrî yên sereke ne. Helbet ne Dibistana Ferzad Kemanger a li Sûra Amedê, ne Dibistana Dayê Uveyş a li Gevera Colemêrgê, ne jî Dibistana Bêrîvan a li Cizîra Şirnexê ji bîra min neçûne. 

Belgefilmê Ardîn Dîren ê bi navê “Her malek dibistanek” ku piştî qedexekirina van disbistanan nîşan dide çawa malbat hewl didin zarokên xwe bi kurdî perwerde bikin jî li bîra min e.

Xwedê dizane pêdiviya min bi tiştekî wiha hebû ku ez qet nebe di xewnê de pê şa bim. Lê ma gelo lazim e, ev xewn be? Gelo em nikarin ji zarokên xwe re li taxên xwe dibistanên ne fermî yên bi kurdî ava bikin? Hem zarokên xwe bi kurdî alfabetîze bikin û hem jî wan bi kurdî hînî tiştan bikin?

Şikandina sînorên dewletê û li derveyî dewletê avakirina mekanên azadiyê ji bo vê heyatî ye. Tişta ku mirovî esas di tevahiya jiyana wî de şa dike ev mekanên azadiyê ne. Ew mekan dikarin di nava hepsan bi xwe de jî bên avakirin. Ji bo avakirina mekanên azadiyê, îrade û biryara bi wê îradeyê mimkûn, lazim in. 

Dê û bav, mamosteyên dibistana Ferzad kemanger a li Amedê piştî qedexekirina dibistanê li şûna dev ji têkoşîna xwe berdin, wan mekanên azadiyê ji xwe re li derveyê erd û eqarên dewletê ava kirin. Zarokên xwe li malan, li derveyî dibistanên fermî bi kurdî perwerde kirin. Wan bi vê yekê karî li derveyî desthilata dewletê çerxên perwerdeyê bigerînin. Ev şiyana hanê, şiyaneke afirîner e û pê re jî şa dike: Zarokan şa dike, dêûbavan şa dike û mamosteyan şa dike. 

Lê ji şakirinê û wêde ew ava dike: xwebûnê ava dike!

Wê çaxê bi vê nevê ji xwe dipirsim, mesela tenê di nava Platforma Zimanê Kurdî de çend sazî, rêxistin û partî hene?

Gelo ew nikarin vahiyên xwe, malbatên endamên xwe ji bo avakirina van mekanên azadiyê yên li derveyî desthilata dewletê seferber bikin? Ji bo vê biryareke besît divê. Dewleta em behsa wê dikin, li Kurdistanê ne tenê rûyê desthilatê ye, ew rûyê dagirkerî û mêhtigeriyê ye jî. Wî çaxî biryara besît, wê derketina derveyî sînorên desthilata vê dewletê be. Di perwerdeyê de jî di pêvajoyeke aştiyê de di pêvajoyeke lihevkirinê de meseleya fermîkirina statuya kurdî heyatî jî be, îro roj, ji nava sînorên desthilata dewletê derxistina perwerdeya zarokên kurdî heyatîtir e û bi lez û bez divê bê kirin. 

Ji ber ku ev hizr sereqet mitaleyan bi min re çêdikin, diyar e min ew xewn dîtiye. Xewna ku gava tê bîra min ha vê kêliyê jî min şa dike û kela canê min radike.

28.08.2022, Yenî Ozgur Polîtîka